Dag 4 – Afscheid

Na een geweldige nacht qua slaap, of was het de drank, was ik al vroeg op. Al om 6 uur stond de computer aan om de thuisblijvers op de hoogte te houden van dag 3. Het tekort aan slaap werd tijdens de 10 uur durende terugrit met dommelen enigszins goedgemaakt.

Ten tijde van het officiële afscheid, om 10.30 uur, reden wij Bad Wörishofen uit. Dus geen afscheidsdrankje, of de Weiβwurst Imbiss mit Brötchen. “Blonde Helga” leidde ons via de meest snelle route terug naar Holland. Aan de grens nam “Mien” het weer van haar over, echter bij Oude Rijn was zij al weer helemaal de weg kwijt, en Amsterdam kon zij niet meer vinden.

Nadat de koffer thuis was uitgepakt, de was gesorteerd, het stomerijgoed bij elkaar was gehangen, en de andere zaken weer op hun plaats lagen voor de volgende keer, stapte ik heerlijk in mijn eigen bed en sliep als een roos. Ik wil graag mijn chauffeuse Nelleke bedanken voor de heenreis, en Mariska voor de terugreis [lekker hé dat gaspedaal zo ver intrappen!], maar ook mijn andere reisgenoten, Manuela en Kim.

Het waren zware, maar geweldige dagen, veel nieuwe contacten, nieuwe inzichten, oude vrienden en gezellige [BvK] collega’s om mee op stap te gaan. Voor volgend jaar staat het WFMT in Seoul te Zuid Korea op het programma en in 2014, iets dichter bij huis, het EMTC in Basel. Via de regiobesturen kan terzijnertijd informatie worden verkregen over Basel, wij hebben extra foldermateriaal meegenomen van de organisatie aldaar.

Voor de thuisblijvers nog het volgende, zie een internationaal congres als een samensmelting van onze drie nationale dagen, gemixt met een vreemde taal. Zelfs als je geen Duits of Engels [WFMT] spreekt, denk er aan… zij spreken ook geen Nederlands, maar met het betere handen- en voetenwerk komt men een heel eind. En je bent op dit soort dagen met gelijkgestemde collega’s die je graag willen helpen om de uitleg te vertalen.

Wie weet zien wij jou straks in Seoul, maar in ieder geval in Basel! Tot dan !!!

Day 4 – Farewell

After a great night in terms of sleep, or was it the booze, I was up early. Already at 6 am the computer was on to keep the ones at home informed on day 3. The lack of sleep, was settled by dozing off during the 10 hour drive back home.

At the time of the official farewell, at 10.30 am, we drove out of Bad Wörishofen. So no farewell drink, or Weiβwurst Imbiss mit Brötchen. “Blond Helga” led us through the most rapid route back to Holland. At the border “Mien” took over from her, at Ouden Rijn she already was completely lost, and Amsterdam, she couldn’t find.

After unpacking my suit case, sorting the laundry, the dry cleaning, and putting things back in their places for next time, I got wonderful nights sleep in my own bed and slept like a baby. I would like to thank my driver Nelleke for the outward journey, and Mariska for the return [she loved pumping the gas pedal, and speed driving!], but also my fellow travelers, Manuela and Kim.

These were heavy, but great days, many new contacts, new insights, old friends and welcoming [BvK] colleagues to travel with. For next year, the WFMT in Seoul South Korea is on the program and in 2014, a bit closer to home, the EMTC in Basel. Through the regional boards of BvK information can be obtained about Basel, we’ve brought back extra brochures from the organization.

For those at home, the following, see an international conference as an amalgamation of our three national days, mixed in with a foreign language. Even if you are not fluent in German or English [WFMT], remember… they do not speak Dutch too, but with the use of hands and feet you’ll get a long way. And you are on days like these with like-minded colleagues who want to help you by translating the explanations.

Who knows, maybe we see you soon in Seoul, and if not… keep Basel in mind! Until then!

Dag 3 – Showtime !

Een congres is een intense beleving, korte nachten en lange dagen. De korte nachten komt mede hierdoor, men slaapt niet in zijn/haar eigen bed. Ik bedoel hierbij niet “kamertje verwisselen” , maar omdat het bed te zacht of te hard is, in vergelijking met thuis natuurlijk.

Ook deze zaterdag was er weer genoeg te beleven. De leveranciers konden bezocht worden, er waren diverse interessante lezingen, de vergelijkende modellen show, ruime koffie/thee pauzes, nog meer shows en tenslotte het gala diner.

Schrijver dezes, heeft natuurlijk de lezing over websites bezocht, daar werden een aantal rake dingen gezegd die goed onderbouwd waren. Op deze top 10 kom ik via onze gewone site nog eens terug.

Aansluitend werden de vergelijkende modellen getoond, dezelfde stof maar ieder met een totaal andere invulling en verwerking van het materiaal. Frapant detail aan het geheel was dat 3 van de 5 kleermakers van de dames outfit moeite hadden met de toegestuurde stof. De kleur was het grootste struikelblok, maar ook het materiaal.

Ik kan momenteel alleen mijn eigen foto laten zien van het Nederlandse koppel, op de overige [officiële] foto’s moeten wij nog even wachten tot onze hoffotograaf Karl-Heinz Zonbergs, tevens onze correspondent bij de Rundschau, zijn bijdrage heeft [af]geleverd.

Na de vergelijkende modellenshow kon er onder het genot van een kopje koffie of thee nog nagepraat worden in de tuin van het congreshotel. Aangezien het weer zo goed was, zon en temperaturen tot wel 25º C, werden er voorzieningen getroffen om de rest van de shows in de open lucht te houden. Maar eerst waren er nog een aantal lezingen te volgen, onder andere door Elisabeth Hirsch uit Gunzburg over het maken van korsages van zalmleer. In eerste instantie had ik niet door dat Elisabeth “der Lissy” is, een congresdeelneemster die wij al jaren kennen. Daarnaast was er de Fransicaner monnik, Broeder Gerhard van het klooster Frauenberg uit Fulda. Zijn verhandeling ging over de eerste pas, en waar je op moet letten als je bezig bent met jouw klant. Maar ook “Mode aus Paris“ door Helga Freier was een succes.

Tegen vijf uur werd begonnen met de Avantgarde show, kleding gemaakt door leerlingen uit het eerste tot derde leerjaar. Het motto was “Sonne, Wasser, Lebensfreude in der Kneippstadt” [zon, water en levensvreugde in de stad van Kneipp]. Ook hier werden verrassende stukken getoond. Ik kan hierbij de schoenen tonen van een van de modellen, gemaakt door de 17-jarige Tommy Dombrowski, die momenteel een opleiding volgt aan het Staatstheater in Stuttgart. Een foto van de totale outfit komt later.

Aansluitend was er een show van medewerkers van kleermakers en leerling kleermakers die bijna hun gezellendiploma hebben. Zij kregen allen een groot applaus omdat zij midden in hun proefwerkweek, toch naar Bad Wörishofen waren gekomen om hun stukken te tonen.

Na een korte onderbreking ging men over naar de Internationale show. Eindelijk konden wij zien wat de coachingsprojecten hadden opgeleverd. Ook hier zijn momenteel nog geen foto’s van, deels omdat er nog een embargo opligt, aangezien een aantal van deze stukken mee zullen doen met de Vakwedstrijd die eind september wordt gehouden in Utrecht. Van de overige internationale stukken geldt ook hier dat wij de foto’s van Karl-Heinz afwachten.

De locatie van deze shows was fantastisch, de trappen die van het restaurant naar de tuin leidden werden vollop benut. Voor de modellen was het iets andere koek, na het gelopen rondje op de maat van de muziek, moesten zij zich weer snel, na eerst een aantal trappen binnenshuis genomen te hebben, omkleden in de volgende creatie, terwijl zij uiterlijk niet konden tonen hoe inspannend het allemaal was. Onze modellen Kim en Mariska, kregen niet alleen lovende woorden in de wandelgangen te horen, maar ook hun professionalisme, en de glimlach die zij op hun gezicht hadden werd zeer gewaardeerd.

De show, waar meer als 100 stukken aan mee deden, was helaas te snel over. Dit gaf de congresdeelnemers de tijd om zich om te kleden voor het gala diner, dat een uur later zou beginnen. Aan feestelijk gedekte tafels kon men aanschuiven en genieten van een 4-gangen diner, zoals gebruikelijk op dit soort avonden liep het geheel weer fors uit, iets wat helemaal niet erg was omdat je dan ook tijd hebt om met andere mensen gesprekken aan te knopen.

Als afsluiting werden de vlaggen van de vijf landen overhandigd aan de president van het volgende organiserende land, de heer Hans Luginbühl van het Centralverband Schweizerische Schneidermeister. Velen van ons zullen elkaar weer treffen in Basel in 2014.

Day 3 – Showtime !

A conference is an intense experience, short nights and long days. The short nights is because of this, no one sleeps in his or her own bed. I don’t mean this is about “changing rooms”, but because the bed is too soft or too hard, compared to the one at home.

Also this Saturday there was plenty to do. The suppliers could be visited, there were several interesting lectures, a comparative models show, coffee and or tea breaks, more shows and finally the gala dinner.

The writer of these posts, visited of course the lecture on websites, there were a number of well said things about it. On this top 10 you have to visit our regular site soon.

Subsequently, the comparative models were shown, the same fabric but each with a totally different interpretation and processing of the material. A small detail on the whole was that 3 out of 5 tailors of the ladies outfit had problems with the material. The color was the biggest stumbling block, but also the material. Still they made great outfits.

I can currently only show my own photo show of the Dutch couple [see above], for the other [official] pictures we have to wait until our court photographer Karl-Heinz Zonbergs, also our correspondent at Rundschau Magazine, has his contribution send to us.

After the comparative models show we could enjoy a cup of coffee or tea in the garden of the conference hotel. Since the weather was so good, sunshine and temperatures up to 25º C, there were provisions made to do the rest of the shows in the open air to. But first there were a number of lectures to follow, including Elisabeth Hirsch from Gunzburg about creating corsage of salmon leather. At first I was not sure that Elizabeth “aka our Lissy”, a conference participant who we have known for years. There was also the Fransican monk, Brother Gerhard of the monastery of Frauenberg in Fulda. His dissertation was on the first pass, and what it takes to make your creation look good for when you’re busy with your customer. But also “Fashion from Paris” by Helga Freier was a success.

Around five o’clock began the Avantgarde show, clothes made by pupils from the first to third grade. The motto was “Sonne, Wasser, Lebensfreude in der Kneipp Stadt” [sun, water and zest for life in the city of Kneipp]. Again surprising pieces were shown. I can hereby show the shoes of one of the models, made by 17-year-old Tommy Dombrowski, currently undergoing training at the State Theater in Stuttgart. A picture of the overall outfit will be shown later. Then there was a show of staff of tailors and dressmaker apprentices who almost got their diploma. They got a big applause because they are all in their mid-week trial, but they came anyway to Bad Worishofen to show their handmade pieces.

After a short break the International show started. Finally we could see what the results were of Dutch coaching projects. Also I can’t show pictures here, partly because there is still an embargo on them, since some of these pieces will take part in the Craft show in late September, which will be held in Utrecht. On the other international creations we also have to wait on the pictures made by Karl-Heinz.

The location of these shows was fantastic, the stairs from the restaurant that led into the garden were joyfully exploited. For the models this was slightly a different story, after walking around to the beat of the music, they had to run quickly up the stairs indoors, change in the next creation, all the while they could not show how strenuous it all was when they walked down those outdoor stairs again. Our models Kim and Mariska, not only received praise, as I heard in the corridors, but also their professionalism, and the smile on their face was very much appreciated.

The show, with over 100 creations, ended unfortunately too quickly. On the other hand it gave the delegates time to get dressed for the gala dinner, which would start an hour later. The tables had a festive setting and the guests could enjoy a 4-course dinner, as usual on this kind of evenings time ran out, but that was not so bad because it gave you time to talk to other people.

To conclude, the flags of the five countries were presented to the President of the next organizing country, Mr Hans Luginbühl of the Central Association of Swiss Master Tailors. Many of us will meet each other again in Basel in 2014.

Dag 2 – Excursie en workshops

Om 8 uur stonden de bussen klaar om ons naar Slot Neuschwanstein te brengen,  een rit van minder dan een uur. Onderweg erheen zaten velen nog te dommelen of te genieten van het licht glooiende landschap. De echt hoge bergen beginnen meteen aan de rand hiervan, voor ons een beetje onwerkelijk.

Aangekomen op de parkeerplaats ontvingen wij onze toegangskaarten voor het slot, en een ticket voor de bus die ons naar boven zou brengen. Echter de busvervoerder gaf op de buitenkant al aan dat mensen met een handicap deze route beter niet konden nemen. Ik zelf ben toen met een paardenkoets naar boven gegaan, om boven te ontdekken dat er nog steeds een hele klim voor nodig was om richting het kasteel te geraken. Toen ik de eerste 25 meter hoogteverschil had overwonnen, en zag wat er nog moest komen, heb ik mij omgedraaid en ben weer naar beneden gelopen om op een terras lekker een kop koffie te drinken en een Käsekuchen te eten. Na verloop van tijd heb ik ook weer een koetsje naar beneden genomen.

Zij die de klim wel hebben gehaald werden later als vee door het kasteel geleid. Dagelijks gaan hier 8.000 personen doorheen, er is dus geen tijd om ergens lang stil te staan en het nemen van foto’s van het interieur is al helemaal uit den boze.

<< Deze foto komt van het internet.

Om twaalf uur zou men zich weer verzamelen bij de bussen om verder te rijden naar het lunch restaurant, maar aangezien het boven op het kasteel al was uitgelopen in tijd, reden de bussen pas anderhalf uur later weg.

Na een voedzame maaltijd, en gesprekken, werd de heenreis weer ingezet. Het bezoek aan de Wiese kerk werd uit het programma gehaald, een andere kerk van dezelfde architect kwam daarvoor in de plaats. De kerk stamt zelf uit de 13e eeuw, maar heeft in de 18e eeuw een gedaanteverwisseling ondergaan. Tijdens de hoogtijdagen van de Rococo werden velen kerken aangepast, zo ook hier.

Veel goud, krullen en engeltjes, maar ook de oude fresco’s uit de tijd dat deze kerk gesticht werd. In de tussentijd waren wij al zover  uitgelopen dat een aantal workshops naar de avond waren verzet. De meesten van ons hebben die niet gevolgd. Het bezoek aan het atelier van Patrizia Honold uit Schlingen werd door onze NL gangers zeer gewaardeerd.

‘s Avonds in de bar van het congreshotel bleef het nog lang onrustig. Het enige wat ons bevreemde was dat naast drankjes er niets anders besteld kon worden. Gelukkig kwamen de zelf meegebrachte HEMA zoutjes goed van pas. Natuurlijk hebben wij de andere gasten ook mee laten genieten van de “käse aus Holland”.

Het orgel en een deel van het plafond. In de hoeken van dit plafond zijn spiegels verwerkt om het geheel “luchtiger” te maken.

Day 2 – Excursion and workshops

At 8 pm the buses stood ready to bring us to Neuschwanstein Castle, a ride of less than an hour. On the way their many were still dozing or enjoyed the gently rolling landscape. The really high mountains begin immediately on the edge of this, for us a bit unreal, since we’re a country of flat landscapes, and most of it under sea-level.

When we arrived at the parking lot, we received our tickets for the castle, and a ticket for the bus that would bring us up to it. However, the bus company mentioned on the outside of the busses that people with disabilities better could not take this route. I myself went with a horse and carriage up to the top of the mountain, to discover up there that I still had to climb further to reach the castle. I first had to overcome 25 meters in height, and saw what was yet to come, I just turned around and walked back down to a restaurant terrace to enjoy a cup of coffee and a Käsekuchen [cheese cake]. After I had my breath back, and a heart rhythm that didn’t sound like an insane king, I took a carriage down the mountain.

Those who climbed all the way to the castle were led like cattle through it. Every day 8,000 people go through, so there is no time to dwell somewhere and taking pictures of the interior is completely forbidden.

<< These pictures come from the Internet.

At noon everyone would gather again at the buses to continue to drive to the restaurant for lunch, but since getting to the top of the castle and back took more time the buses drove away an hour later.

After a nutritious meal and conversation, the journey was started again. The planned visit to the Wiese church was removed from the program, another church of the same architect came in its place. The church itself dates from the 13th century but in the 18th century got a metamorphosis. During the heyday of the Rococo were many churches changed, so also here.

Many gold curls and angels, but also the ancient frescoes from the time that this church was founded. In the meantime, since we were running late a number of the workshops were done during the evening. Most of us who did not follow these workshops. The visit to the studio from Patrizia Honold in Schlingen was very appreciated by the Dutch visitors.

It was still a long and restless evening in the bar of the convention hotel. The only thing that puzzled us was that in addition to drinks nothing else could be ordered. Fortunately, the self-brought HEMA snacks came in handy. Of course we offered them also to the other guests to enjoy “Cheese from Holland”.

Dag 1 – Ontvangst en diner

Uit goede bron heb ik vernomen dat de Nederlandse delegatie groter is dan die uit Oostenrijk, wij zijn hier met 23 M/V en de Oostenrijkers slechts met 20 M/V. Ook Zwitserland en Zuid-Tirol zijn zoals bekend minimaal vertegenwoordigd.

Onze Duitse gastheren en -vrouwen zijn hier met ongeveer 100 personen, op zaterdag zal dit aantal aanzwellen tot ongeveer 200 personen omdat dan gelijk het Bundes Kongress wordt gehouden. Het BK wordt eens in de twee jaar gehouden en om kosten te sparen laten zij het nu samenvallen, in plaats van in augustus weer een weekend te plannen.

Na aanmelden bij het congresbureau ontvingen wij een badge met naam, een tas met inhoud, waaronder een flinke klos garen van Gütermann [in mijn tas was het toepasselijk oranje] en een boekje waarmee men aan de diverse onderdelen van het congres kan meedoen. [Er is toch nog iets van Maastricht2008 blijven hangen].

Om half vier vertrokken diverse groepen met gidsen de plaats in voor de stadswandeling. Iedereen was ruim op tijd terug voor de officiële opening in de tuin van het hotel, met toespraken van de President van de Duitse organisatie, Erika Ortkemper, de burgemeester van Bad Wörishofen, Klaus Holetschek,  en een begroeting door Jürgen Schmid, president van de Schwabischen Handwerkskammer. Daarna werd er een toast uitgebracht met een glas lekkere sekt. Tegen 19 uur kon men aan tafel schuiven waarna men kon genieten van regionale gerechten en dranken. het bleef natuurlijk nog lang onrustig in het restaurant maar ook daarbuiten.

Morgen, dus eigenlijk al vandaag, moet men echter weer vroeg uit de veren. Om 8 uur vertrekken de bussen naar het Slot van Neuschwanstein, één van de vele sprookjeskastelen die Koning Ludwig II van Beieren liet bouwen.

Day 1 – Reception and dinner

A good source told me that the Dutch delegation is larger than those from Austria, we are here with 23 persons and the Austrians with only 20. Switzerland and South Tyrol are known at least represented, but they are here and that’s what counts.

Our German hosts are here with approximately 100 people, on Saturday this number will swell to about 200 people since then the Federal Congress is held. The FC is held once every two years, and to save costs and make it coincide, now, instead of in August, it’s planned over the weekend.

After visiting the convention bureau, we received a badge with name, a bag with content, including a large spool of Gütermann yarn [in my bag was an applicable orange color] and a booklet with vouchers so you can plan which part of the conference you want to join. [Some of what we did in Maastricht2008 has stuck].

At half past three various groups left with guides for a walk of the city. Everyone was back on time for the official opening in the hotel garden, with speeches by the President of the German organization, Erika Ortkemper, the mayor of Bad Wörishofen Klaus Holetschek, and a greeting by Jürgen Schmid, President of the Schwäbischen Chamber of Crafts. Then there was a toast with a glass of delicious sparkling wine. By seven they could enjoy regional dishes and drinks. Yet it remained for a long time restless in the restaurant but also the bar.

Tomorrow, or actually today however, one must be up early. At 8 o’clock a bus leaves for the castle of Neuschwanstein, one of the many fairy tale castles that King Ludwig II of Bavaria built.

Mobiele telefoon

Het Alpenvolk heeft al sinds eeuwen een eigen mobiel netwerk, en er komt geen elektriciteit aan te pas. Goede longen en begrip hebben van de juiste toon helpen.

De alpenhoorn is – naar men vermoedt – zeker zo’n 2.000 jaar oud. Keltische stammen die in het noordelijk deel van de Alpen thuis waren, zijn waarschijnlijk de eerste gebruikers van een ‘alpenhoorn’. Een signaalinstrument voor de herders of een lok-instrument voor hun dieren. Aardig te vermelden is dat een gelijk gebouwde hoorn met zekerheid ook toen al in de Nederlanden werd aangeblazen: de midwinterhoorn.

Ook daar waren het de Kelten die het eerst op het instrument bliezen. Zij trokken verder en de Saksen namen het instrument over volgens de geschiedschrijver Tacitus.
Is de alpenhoorn daarom een nakomeling van de midwinterhoorn? Geen vreemde gedachte als de tekening ziet van de in 1978 in Meilen aan de Zürichersee gevonden hoornhelften. Die hoorn is zo’n 60 cm lang.

Dus als de mobiel het weer eens niet doet… dit is de oplossing, of je bericht Nederland ook echt bereikt is echter de vraag.

Mobile Connection

Sometimes the cell phones don’t work, in that case you can use a system of over 2,000 years old. The Alp Horn. The Dutch text above is a play of words and some history.

Dag 0 – Fileleed

Je kan veel plannen, maar soms komt er onverwacht een kink in de kabel. Of een boeking loopt verkeerd.

Ikzelf had beter op moeten letten bij het boeken van mijn rit met Valys, het vervoer voor gehandicapten van deur-tot-deur. Het vertrek stond op 16-06 in plaats van 16 mei. De tijden klopten echter de taxi zou pas over een maand arriveren. Gelukkig kon de telefoniste van Connexxion een snellere rit aanbieden, dus met een vertraging van een uur kwam ik eindelijk in Alphen aan der Rijn aan, waar ik hartelijk werd ontvangen door Nelleke, Manuela, Kim en Mariska. Maar ook de 4 honden die buiten zichzelf waren van blijdschap, want als Peter komt dan heeft ie een lekker hapje bij zich.

Dus een uur later dan verwacht reden wij weg om via Venlo de Duitse grens te passeren. De route was uitgeprint en grotendeels klopten de gegevens, totdat de eerste grote file zich aanmeldde net na Mannheim. Tussen Worms en Karlsruhe was ‘s ochtends vroeg een ongeluk gebeurd met een vrachtwagen, tegen de tijd dat wij daar aan kwamen stond er al een kleine file, maar wij stonden een uur later nog steeds op dezelfde plek.

Eindelijk zat er na verloop van tijd weer een beetje schot in het geheel, er werd weer gereden, maar wij werden wel van onze papieren route afgehaald. “Mien” onze elektronische gids, had sinds wij Alphen hadden verlaten niets zinnigs meer gezegd, en ‘off-the-beaten-path’ was al helemaal niet iets waar zij mee uit de voeten kon. Ook alle plaatsnamen in de omgeving zeiden ons niets, wij hadden soms het idee dat wij terugreden in plaats van dichter bij onze eindbestemming te komen. Uiteindelijk kwamen wij met hulp van “Mien”, zij had een beetje “Huh” nodig en een veeg over een jeans om wakker te worden. In plaats van snelste route, zij stuurde ons constant terug naar de afgesloten autobahn, kozen wij voor kortste route, oftewel binnenwegen, waarbij gelukkig ook grote stukken van een andere snelweg zaten.

Uiteindelijk kwamen wij even na 21 uur aan bij het hotel in Bad Wörishofen, 5 uur later dan gepland en de keuken van het hotel was net gesloten!

Traffic Congestion

Next time I’ll check my Valys booking better.I thought I booked a trip on May 16 but it turned out it was June 16, a whole month later! Luckily the Connexxion operator could send a car to my address on short notice, so I only arrived an hour late at my friend’s house, for our trip to Bad Wörishofen, just west of Munich in Bavaria.

We travelled with a paper version of the route, and “Helga” our blond electronic guide had said nothing at all since leaving Alphen, in Holland.

Earlier that same morning a driver had crashed has lorry somewhere down the road near Worms, something we were not aware off, even the German news casts didn’t mention it, until we stood over an hour on the same spot on the Autobahn. Finally traffic started again, but we were all directed of the highway, to God knows where. And “Helga” lost all track, she only wanted to send us back to that highway we couldn’t travel on.

After driving round in circles, we changed Helga’s system from fastest to shortest route, and at last we were on our way again. Using roads between villages, and highways between cities we finally arrived 5 hours later than planned at our hotel in Bad Wörishofen, five minutes after the kitchen closed for the evening, Just our luck!

Welkom, Wilkommen, Welcome